Михал Шмайда

Матеріал з Вікіпедія
Перейти до навігації Перейти до пошуку
Михал Шмайда
Уроджѣня 2. новембер 1920
Красный Брод,
окрес Межилаборцѣ
Пряшовского края
Умертя 30. апрѣль 2017 (96 р.)
Братислава
Погреб Красный Брод,
окрес Межилаборцѣ
Пряшовского края
Занятя писатель, фолклориста
Язык творов украинскый
Народность Украинець
Подданство словацке
Час творбы 1948–2000
Жанры роман, новелла, повѣсть
Вызначны роботы Тріщать криги (1957)
Таємниця ебенової шкатулки (2000)
Одзнакы Прибинов крест 3. ст. (2008)

Михал Шмайда (*2. новембер 1920, Красный Брод, окрес Межилаборцѣ Пряшовского края — †30. апрѣль 2017, Братислава) — писатель и збератель фолклору Русинох в Словакии.

Биография[едітовати | едітовати жрідло]

Походить зоз русинской селянской родины з Красного Броду. По зачаточной школѣ в родном селѣ закончив горожанку в Межилаборцях. Закончив курсы агрономох.[1] Року 1948 дебютовав у часописѣ "Колокольчик-Дзвіночок".[2] В роках 1960–1971 робив в Музею украинско-руськой културы в Красном Бродѣ и Свиднику.[3] Ту розвив свои знаня русинского фолклору, зачав зберательску роботу и публикации фолклорных и етнографичных статей. По року 1968 став ся объектом репрессий и мусѣв лишити роботу в музею, але продовжовав фолклористичну роботу приватно.

Року 1990 быв межи закладателями Русинской Оброды и подтримовав русинскы публикации. Хоть сам держав ся украинской орьентации, нигда не выступив против русинской културной оброды.[3] В послѣдных роках живота занимав ся переважно русинсков етнографиов и фолклором.

Творба[едітовати | едітовати жрідло]

Литературна творбу зачав поезиями и повѣданями, котры публиковав в украинскых выданях Словакии "Дружно вперед", "Дукля", "Нове життя". Року 1953 опубликовав повѣсть "Паразити", року 1954 – киноповѣсть Запалена кров.[2] Але правдиву популарность му принесли его найпознатшы дѣла — зберька повѣдань "Вязка ключів" (1954) и роман "Тріщать криги" (1957), котрый быв выданый и по словацкы (1959).[2] Тот роман, як и наступный говорить о проблемах коллективизации, перемѣны народности и конфессии, котры пришли з новым коммунистичным режимом.

  • Корчмарський слуга (1965, роман)
  • З народної пам’яті (1969, фолклор)
  • Роз'їзди (1970, роман о роботниках на выставбѣ Выходословацкых Желѣзарень)
  • А іші вам вінчую (1992, фолклор)
  • Колискові пісні (1993, фолклор)

Послѣдны выданы книжкы были:

  • Таємниця ебенової шкатулки (Пряшів, 2000)
  • Розколота душа (Париж – Цвікау, 2004. Бібліотека альманаху українців Європи "Зерна")

Высокого оцѣнѣня достали найме его новеллы.[1]

Игорь Качуровскый, профессор, поет, писатель, литературознатель, Шевченковскый лавреат

Вызнаменаня[едітовати | едітовати жрідло]

В року 2008 достав од президента Словакии Ивана Гашпаровича штатне вызнаменаня Прибинов крест третьей классы за цѣложывотне дѣло.

Жерела и одказы[едітовати | едітовати жрідло]

Референции[едітовати | едітовати жрідло]

  1. 1,0 1,1 Качуровскый И.
  2. 2,0 2,1 2,2 Ковач Ф., с. 383.
  3. 3,0 3,1 Магочи П.Р., Поп И., с. 820