Перейти до вмісту

Антоній Годинка

Зо сторінкы Вікіпедія
(Напрямленый з Антоний Годинка)
Антоній Годинка
Чинность історік, етноґраф, педаґоґ
Уроджѣня 12. януара 1864 (1864-01-12) (162 р.)
Мѣсто роджѣня Ладомиров
Упокоеня 15. юна 1946 (82 р.)
Мѣсто смерти Будапешт
Мѣсто погребу теметув Керепеші, Будапешт
Антоній Годинка на Викискладѣ

Анто́ній Го́динка (мад. Hodinka Antal,[a] псевдонімы: Сокырницькый Сирохманъ, Сокырницькый Сиротюкъ, Тоний Романувъ; 12. януара 1864, Ладомиров – 15. юлія 1946, Будапешт)[1] — історик, етноґраф, педаґоґ, ученый русинського напряму.

Родив ся 12. януара 1864. року в Ладомирові, товды Земплинська вармедь, у файті грекокатолицького сященника Романа Годинкы (1836–1913). Дітинство прожыв у Сокырници. В 1882. році кунчив Корольську католицьку ґімназію в Ужгороді,[1] в 1882–1886. роках ся учив в Будапештськуй централнуй теолоґічнуй академії. Уд осени 1888 робив у Націоналнуй бібліотеці им. Сийчині. Учив ся и быв стипендіатом у Австрійському історичному інституті у Відньови.[1] У 1891. році защитив докторську дизертацію з словянської філолоґії,[1][b] мадярської історії и дипломатикы на філозофськуй факулті Будапештського університета, а пак у 1896 дустав диплом из теолоґії. У 1892–1906. роках робив архівіштом и бібліотекарьом Імператорсько-корольської бібліотекы у Відні.

У 1891–92 быв помучником історика Лойоша Толловція в архівах віденського австро-мадярського Міністерства фінансув; пак уд 1892. по 1906. рук быв єдиным мадярськым бібліотекарьом у приватнуй бібліотеці імператора-короля Франца Йозефа. В 1895–1896 быв стипендантом Мадярської АН[розшифрованя?] в Римі.[жрідло?]

В 1905 за роботу „Історія мадярсько-славянськых контактув до 1526. року“ дустав титул приватдоцента філозофської факулты Будапештського університета. Уд 1906 быв професором Братіславської юридичної академії, а уд 1916 — професором Єлизаветинського університета в Братіславі.

У 1920. році лишив Братіславу и даякый час жыв у Будапешті, пак уд 1923. року в Пийчі, де в 1923–1935 быв головом катедры світової історії Пийчського університета, пак убратый деканом філозофської факулты на 1926–27. академічный рук; на 1932—33. академічный рук быв убратый ректором удновленого Єлизаветинського університета.[1]

У 1934 перетягнув ся до Будапешта, уйшов на пінзію и дале правив там свою академічну роботу. У 1941–1943 быв першым предсідов Пудкарпатського общества наук. Мадярська академія наук в 1910 убрала го кореспондентным членом, а пак дала повноє членство в 1933.

Умер Годинка 15. юлія 1946. року в Будапешті.

Быв знамый як изглядователь духовенської історії, автор історичных, церьковно-духовных, публіцистичных робут из історії Мадярщины тай Пудкарпатської Руси: „История Мукачевской греко-католической епархии“, 1909; зберькы документув из історії єпархії (527 документув, 1458–1715); зберькы документув из історії Ужгорода и Ужгородської домінії (1917); „Утцюзнина, газдуство, и прошлость южнокарпатськыхъ русинувъ“ (1923). За културу русинув написав „Die österreichisch-ungarische Monarchie im Wort und Bild“ („Австро-Мадярська монархія у слові и образчикови“, 1900), де є глава „Die Ruthenen / A Ruthének“ („Русины“). Позбирав много матеріалув за русинув из світськых и церьковных архівув. В 1922 завершив складованя русинсько-мадярського словника (7500 слув, 1991). В 1995 была удана його зберька „Пісні нашых предкув“. Годинка держав русинув окремым етносом и удносив їх ид централному европському културному ареалови.[жрідло?]

  1. ↑ Мадярська конвенція запису имен дає раз фамілію, пак имня.
  2. ↑ Словянську філолоґію штудовав пуд наставліньом славішты В. Ягича.
  1. 1 2 3 4 5 Pécs lexikon I. (A–M). Főszerk. Romváry Ferenc. Pécs: Pécs Lexikon Kulturális Nonprofit Kft. 2010. 305. o. ISBN 978-963-06-7919-0