Комашня
Кома́шня — колективна трапеза у памнять за умершым, учинена родичами у хыжи де жив покӱйник, у динь похорон, на сороковый динь по смерти и т.д[1].
Комашня у русинӱв
[едітовати | едітовати жрідло]Комашня у русинӱв є традиційным обрядом колективної трапезы у чисть умершого, чинить ся у хыжи де жив покӱйник, часто на проведіня такых міроприємств убирать ся єдно приміщеня. По похоронах люди ся вертавуть из тиметова у двӱр де жив покӱйник, там, май часто жоны из числа родичӱв и сосідӱв парувуть гостину, часто пӱстну, обычно на комашню ся чинять такі стравы ге булі топтані, рыба печена, левеш, кнедликы из пудливов, на столови часто є варена «на́сухо» пасуля «дзёбачка». Из алкогола на столови є палинка, солодкі воды, зрідка вино. Не чинити комашню у русинӱв рахує ся великым гріхом сперед душов умершого, не чинять комашню хыба по смерти самоубийци авадь дітины, а кідь и роблять та кличуть лиш майблизкых родичӱв, ямашӱв и даколи сосідӱв.[2]
Иппен позерайте
[едітовати | едітовати жрідло]Удкликованя
[едітовати | едітовати жрідло]- Поминки / Толстая С. М. // Славянские древности: Этнолингвистический словарь : в 5 т. / под общ. ред. Н. И. Толстого; Институт славяноведения РАН. — М. : Межд. отношения, 2009. — Т. 4: П (Переправа через воду) — С (Сито). — С. 162—169. — ISBN 5-7133-0703-4, 978-5-7133-1312-8.
- Епископ Афанасий (Сахаров) {{{тітул}}}. — ISBN 5-7868-0054-7.
- Л. В. Беловинский. Поминки // {{{тітул}}} / под ред. Н. Ерёминой. — ISBN 978-5-699-24458-4.
- Королёва С. Ю., Брюханова М. А. Чердынская похоронно-поминальная причеть: бытование, обрядовая лексика, мотив вестки-грамотки // Вестник Пермского университета. Российская и зарубежная филология. Т. 10, вып. 2. — Пермь, 2018. —С.16-29.
- Власкина Т. Ю.. {{{тітул}}}